Strefa partnera

Sobota, 31.07.2010, Imieniny: Ignacego, Lubomira, Romana   Wszystkiego najlepszego!

Materiały wykończeniowe

Sucha zabudowa wnętrz


Systemy suchej zabudowy wnętrz - przy użyciu płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych - stosowane są coraz częściej zarówno w budownictwie mieszkaniowym jak i w administracyjno-biurowym, również w halach przemysłowych. Zdobyły sobie tak dużą popularność przez to, że ich montaż jest łatwy, nie ma mokrych prac murarskich i tynkarskich, powierzchnie ścian są idealnie gładkie.

Do zalet systemów suchej zabudowy należą:

  • elastyczność kształtowania wnętrza

    przy zmianie funkcji pomieszczen bardzo łatwo i szybko można za pomocą ścian działowych z płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych zmienić rozplanowanie przestrzeni lokalu,

  • obniżenie kosztów budowy

    nie ma konieczności stosowania przerw technologicznych związanych ze schnięciem tynków, pogodą,

  • prosty montaż instalacji

    sanitarnych i elektrycznych, nie trzeba kuć bruzd, ponieważ instalacje układa się w wolnych przestrzeniach konstrukcji ścian i sufitów,

  • zastosowanie w robotach remontowych w starych budynkach

    ścianki z płyt gipsowo-kartonowych są to lekkie konstrukcje i nie obciążają zbyt mocno drewnianych stopów, poprawiają izolacyjność termiczną i akustyczną istniejących budynków,

  • dobra izolacyjność cieplna

    przewodność cieplna płyt gipsowo-kartonowych jest niska - na poziomie drewna, w połączeniu z materiałami do izolacji termicznej ścianki te spełniają wszystkie wymagania nowej normy,

  • dobra izolacyjność akustyczna

    ścianka z płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych wypełniona wełną szklaną lub mineralną ma izolacyjność akustyczną podobną do grubej ściany z cegły,

  • ochrona przeciwpożarowa

    płyty gipsowo-kartonowe są zakwalifikowane do grupy materiałów niepalnych - standardowa płyta posiada w sobie około 2 l wody związanej krystalicznie, w przypadku pożaru woda ta zapobiega gwałtownemu wzrostowi temperatury i rozprzestrzenianiu się pożaru,

  • zapewniają komfort wilgotnościowy w pomieszczeniu

    rdzen płyty posiada mikropory, dzięki temu wchłania nadmiar wilgoci z powietrza, przechowuje ją w sobie, a następnie przy suchej pogodzie zwraca wilgoć do pomieszczenia, poprawiając panujący w nim mikroklimat,

  • idealnie gładka powierzchnia ścian

    po wyszlifowaniu spoin i zagruntowaniu ściana ta jest mało chłonna, można ją pomalować lub wykonczyć glazurą.

Rodzaje płyt

Płyty gipsowo-kartonowe składają się z rdzenia gipsowego oklejonego z obu stron kartonem, produkowane są w różnych wersjach - wybór wariantu zależy od ich zastosowania w pomieszczeniu.
  • Zwykła płyta gipsowo-kartonowa - ma szary kolor kartonu, jej szerokość jest standardowa i wynosi 1200 mm, grubość może być różna (9,5-12,5 mm), długość również (2500 - 3000 mm), stosowane są w pomieszczeniach o wilgotności do 70%, a więc nie nadają się do łazienek, pralni, kuchni.
  • Wodoodporna płyta gipsowo-kartonowa - pokryta jest kartonem w kolorze zielonym, wymiary ma takie same jak zwykła płyta, jest nasączona środkiem hydrofobowym, przez co nadaje się do pomieszczen o wilgotności do 85% (wilgotność ta może się jednak utrzymywać nie dłużej niż 10 godzin).
  • Ogniochronna płyta gipsowo-kartonowa - rdzen płyty posiada wtopioną siatkę z włókna szklanego lub jest wzmocniony drobnym włóknem szklanym, w czasie pożaru zapobiega to rozsypaniu całej płyty. O ognioodporności decyduje cała konstrukcja ściany, łącznie z profilami stalowymi, ściana taka powinna wytrzymać przez 2 godziny w stanie nienaruszonym.
  • Płyta ognio- i wodoodporna - jest nasączona środkiem hydrofobowym i posiada rdzen wzmocniony siatką z włókna szklanego.
  • Płyta biała - posiada karton zagruntowany fabrycznie, można ją od razu po położeniu i zaszpachlowaniu połączen malować.
  • Płyta mała - jest to płyta zwykła, wodoodporna lub ognioodporna różniąca się od standardowej jedynie mniejszym wymiarem, ma długość 130-240 cm, szerokość 60-90 cm. Jest przez to łatwiejsza w transporcie.
  • Płyta gipsowo-włóknowa - nie ma okleiny kartonowej, wykonana jest z masy gipsowej wymieszanej z włóknami celulozowymi i sprasowanej pod ciśnieniem. Jest twarda, odporna na wilgoć i ogien, jest mocniejsza od płyty gipsowo-kartonowej, nie wymaga gruntowania przed malowaniem, może być stosowana na warstwę zewnętrzną ścian w domach szkieletowych, wymaga jednak osłony tej ściany np. sidingiem.

Akcesoria dodatkowe

Do poprawnego wykonania zabudowy lub okładziny z płyt gipsowo-kartonowych niezbędny jest szereg dodatkowych materiałów:

Stelaż stalowy

w przypadkach, gdy płyty nie są przyklejane do ściany "na plackach", należy zastosować stelaż ze stali ocynkowanej, najczęściej grubości 0,6 mm. Podstawowe jego elementy to: Dla ścianek działowych:
  • profil U - profil do zamocowania w podłodze, w suficie, w niego wstawia się pionowy profil C,
  • profil C - są to słupki, które ustawia się pionowo w ścianie działowej,
  • profil UA - profil ościeżnicowy służy do wykonania otworu w ścianie, jest mocniejszy od profilu C.

Dla sufitów podwieszanych:
  • profil CD - podstawowy profil konstrukcyjny,
  • profil UD - profil przyścienny,
  • uchwyty ES - montuje się za ich pomocą konstrukcję sufitu do stropu,
  • wieszaki.

Do okładzin ściany:
  • stosuje się profile sufitowe CD i UD oraz uchwyty ES.

Wkręty

ze względu na agresywne działanie gipsu na stal muszą być one odporne na rdzę; do konstrukcji stalowej stosuje się wkręty fosfatyzowane lub fosforowane, specjalny kształt łebka zapewnia dobre trzymanie.

Klej gipsowy

służy do przyklejania płyt gipsowo-kartonowych bezpośrednio do ściany.

Siatka lub taśma wzmacniająca

siatka wykonana jest z włókna szklanego, taśma z papieru lub flizeliny. Jeden z tych dwóch elementów stosuje się na połączeniu płyt - zapobiega w tym miejscu pękaniu połączenia. Taśm i siatek nie stosuje się w przypadku płyt gipsowo-włóknowych.

Masa szpachlowa

służy do wypełniania połączen między płytami. 

Preparat gruntujący

pomalowane nim płyty wykazują znacznie mniejszą chłonność, zagruntowanie jest niezbędne przed malowaniem lub kafelkowaniem. Płyt gipsowo-włóknowych nie trzeba gruntować.

Sposób montażu

W zależności od zastosowania płyt można wybrać sposób ich montażu:

Zastosowanie jako okładziny ścienne 

tzw. suche tynki - stosowane jako wykonczenie ściany murowanej zamiast tradycyjnego tynku "mokrego". Jeżeli ściana jest w miarę równa można przykleić płyty gipsowo-kartonowe za pomocą "placków" kleju gipsowego. Jeżeli natomiast ściana jest nierówna lub wymaga ocieplenia lub schowania przewodów instalacyjnych, wtedy lepiej jest zastosować specjalną konstrukcję stalową lub drewnianą, z której buduje się ruszt do przymocowania płyt.

Zastosowanie do ścianek działowych

w tym przypadku niezbędna jest konstrukcja stalowa, z której buduje się szkielet ściany, następnie przykręca do niego płyty. Przestrzen między płytami można wypełnić np. wełną mineralną lub szklaną, która będzie dodatkowo zwiększała izolacyjność termiczną i akustyczną przegrody.

Zastosowanie do wykończenia sufitu

tu również niezbędna jest konstrukcja stalowa bądź drewniana. Nie wolno płyt gipsowo-kartonowych przyklejać do sufitu "na placki".


01.gif

Uwagi dotyczące montażu rusztu i płyty gipsowo-kartonowej

  1. profile stelażu powinny być przycinane za pomocą nożyc do blachy - cięcie np. za pomocą szlifierki kątowej może zniszczyć ochronną warstwę cynku,
  2. od spodu profilu U (poziomego) powinna być przyklejona taśma do izolacji akustycznej - zarówno przy podłodze jak i przy stropie,
  3. maksymalny rozstaw profili ściennych C lub CD w przypadku okładzin ściany to 60 cm, mierzone w osi profili,
  4. płytę montuje się do profili pionowych za pomocą blachowkrętów 3,5 x 25 mm, muszą być one mocowane w odległości 10-15 mm od krawędzi płyty, odstępy między wkrętami powinny wynosić 20 - 25 cm, w przypadku sufitu maksymalnie 15 cm,
  5. płyty gipsowo-kartonowe nie powinny dotykać ani podłogi ani sufitu - przy podłodze powinien pozostać luz około 1 cm, a przy suficie 5 mm. Higroskopijność gipsu powoduje, że płyta gipsowo-kartonowa ulega odkształceniom, musi więc mieć na to miejsce.
  6. płyty na ścianach układa się pionowo i przykręca do słupków - płyta ma większą wytrzymałość w kierunku równoległym do dłuższego boku,
  7. pomiędzy płytami nie powinna być zostawiona szczelina, powinny być do siebie dokładnie dosunięte,
  8. płyt nie należy łączyć na krawędzi otworu - jest pewne, że w tym miejscu powstanie z czasem pęknięcie.

W naszej ofercie:




Farby

Farby składają się z pigmentu, spoiwa i rozpuszczalnika. Pigment nadaje kolor i zdolność krycia, spoiwo wiąże cząstki pigmentu podczas wysychania farby i spaja jej warstwę z podłożem, a rozpuszczalnik ułatwia rozprowadzanie farby w czasie malowania i odparowuje podczas jej schnięcia.

W zależności od rodzaju rozpuszczalnika farby dzielimy na wodne i rozpuszczalnikowe.

Farby emulsyjne (najczęściej stosowane z farb wodnych) są obecnie powszechnie stosowane do malowanie wnętrz. Szybko schną, nie emitują szkodliwych substancji, a jedynie parę wodną.
 
Farby rozpuszczalnikowe są trwalsze od wodnych i odporniejsze na działanie czynników atmosferycznych, dlatego warto malować nimi balkony, tarasy, okna i drzwi oraz lamperie.

Farby wodne

1. emulsyjne (dyspersyjne)

łatwo się rozprowadzają, dobrze kryją, szybko schną, są trwałe, tworzone przez nie powłoki są paroprzepuszczalne. Podstawowym składnikiem farb dyspersyjnych są żywice akrylowe, winylowe lub lateksowe. To one decydują o cechach użytkowych farby:
  • winylowe - słabo przepuszczają parę wodną, pomalowana nimi powierzchnia daje się łatwo zmywać, jednak przy intensywnym szorowaniu powłoka zmywa się,
  • akrylowe - odporne na czynniki chemiczne, lepiej przepuszczają parę wodną i są trwalsze, można je zmywać i szorować, jednak połysk farby powoduje, że widoczne są wszystkie nierówności,
  • lateksowe - bardzo trwałe, dobrze przepuszczają parę wodną.

2. mineralne

  • wapienne - spoiwem jest wapno gaszone, obecnie rzadko używane,
  • silikatowe (krzemianowe) - spoiwem jest szkło wodne,
  • cementowe - spoiwem jest cement - używane do malowania betonu.

3. klejowe

pomalowana nimi powierzchnia jest matowa i odporna na ścieranie, ale - w przypadku zabrudzenia - trudna do oczyszczenia; farby te nie są zmywalne, obecnie rzadziej stosowanie.

Farby rozpuszczalnikowe

1. alkidowe (ftalowe)

tworzą twarde i odporne na działanie warunków atmosferycznych powłoki; służą do malowania okien i drzwi, elementów metalowych oraz ścian,

2. alkidowe

modyfikowane żywicami poliuretanowymi - są odporne na uszkodzenia mechaniczne; służą do malowania mebli lub podłóg,

3. silikonowe

tworzą trwałe i szczelne powierzchnie (nie przepuszczają wody); mogą być stosowane do malowania ścian w wilgotnych pomieszczeniach.

Przygotowując się do malowania należy:
  • Wybrać kolor - warto skorzystać z wzorników - kart kolorów, które można obejrzeć w większości punktów handlowych. Dokonując wyboru należy uwzględnić takie czynniki jak: oświetlenie, kolor mebli i tapicerki, dywanów i wykładzin, przeznaczenie pomieszczenia. Należy pamiętać, że: - intensywne, ciemne kolory zmniejszają optycznie pomieszczenie, - jasne kolory powiększają je, dają poczucie optymizmu i bezpieczenstwa, - sufit i podłoga w ciemnym kolorze sprawiają, że pokój wydaje się niższy, - jedna ze ścian pomalowana na ciemny kolor będzie dawała w pomieszczeniu efekt "głębi".
  • Wybrać rodzaj farby - zależy to przede wszystkim od przeznaczenia pomieszczenia. Do malowania pomieszczen wewnątrz domu najczęściej stosuje się wodorozcienczalne farby akrylowe. Należy pamiętać, że świeże farby nie wymagają rozcienczania. Dopiero, gdy na skutek złego przechowywania farba zgęstnieje, należy ją rozrzedzić wodą lub odpowiednim rozcienczalnikiem.
  • Określić stan podłoża - ścian, które mają być malowane.
  • Usunąć stare, zniszczone powłoki malarskie. Jeżeli pomieszczenie było malowane farbą klejową, należy ją usunąć.
  • W przypadku mocnej starej powłoki wystarczy ją umyć na przykład wodą z mydłem lub specjalnym płynem.
  • Pęknięcia, rysy i nierówności należy naprawić gipsem lub masą szpachlową, można stosować również wzmacniającą siatkę z włókna szklanego. Popularne ostatnio wygładzanie ścian masami szpachlowymi gipsowo-akrylowymi można przeprowadzać jedynie w pomieszczeniach nie ulegających zawilgoceniu i przemarzaniu.
  • Zagrzybione ściany należy zabezpieczyć środkiem grzybobójczym.
  • W przypadku słabszych tynków należy zagruntować je płynem do gruntowania ścian lub farbą podkładową.
  • W przypadku nowych tynków wapiennych po okresie ich dojrzewania (około 6 tygodni) należy zagruntować ścianę specjalną farbą do gruntowania lub rozcienczoną farbą emulsyjną - wygładza to tynk i zmniejsza chłonność.
  • Nowe tynki gipsowe powinny być najpierw pokryte specjalnym preparatem akrylowym do gruntowania, potem jedną warstwą farby emulsyjnej do gruntowania i na koncu warstwą farby emulsyjnej nawierzchniowej.
  • Obliczyć powierzchnię ścian do malowania - na podstawie wydajności farby (podana jest zawsze na opakowaniu w l/m2) można określić jej potrzebną ilość.
  • Kupić odpowiednie narzędzia - wałki, pędzle, szpachelki, papier ścierny, kuwetę do nabierania farby, folię ochronną, taśmę malarską do zabezpieczenia ram okiennych i ościeżnic drzwiowych. Farby dostępne obecnie są przeznaczone przede wszystkim do malowania wałkiem - mają strukturę tiksotropową (nie kapią).
  • Wałki - różnią się pomiędzy sobą średnicą i rodzajem pokrycia - mogą być pokryte runem jagnięcym, sznurkiem lub pianką nylonową, mogą też być z gąbki. Pędzle - mogą być zrobione z włosia naturalnego lub syntetycznego. Do farb wodorozcienczalnych najlepiej stosować te z włosiem syntetycznym, gdyż nie chłoną wody i ich końcówki nie strzępią się.

W naszej ofercie:







Drzwi

Wybór odpowiednich drzwi nie jest dzisiaj łatwą decyzją. Dostępnych jest mnóstwo wzorów, kolorów. Wybór jednak nie jest uwarunkowany tylko względami estetycznymi, pod uwagę należy wziąć również inne bardzo ważne czynniki takie jak funkcjonalność, solidność wykonania, izolacyjność akustyczną itd. Poniższe ogólne informacje mogą ułatwić trochę to zadanie.

Elementy drzwi

Skrzydło drzwiowe 

otwierająca się część drzwi (popularnie tą część określa się jako drzwi).
Skrzydła mogą być:
  • przylgowe (zwane też z felcem) - posiadają gładkie krawędzie, bez wycięć,
  • bezprzylgowe (bez felca) - posiadają specjalne wycięcia na krawędziach, zwiększają one powierzchnię przylegania.

Ościeżnica

rama osadzona w otworze ściany, w której osadzone jest skrzydło drzwiowe. Ościeżnice mogą być:
  • standardowe - o stałej szerokości dostosowanej do grubości muru,
  • regulowane - ich szerokość można dopasowywać do grubości muru w zakresie około 15 mm.



Okucia

elementy wyposażenia drzwi takie jak:
  • zawiasy - służą do mocowania skrzydeł w ościeżnicy, mogą być dwa lub trzy - w zależności od ciężaru skrzydła,
  • klamki z szyldem lub rozetką - szyld to element, który osłania klamkę i zamek, rozetka spełnia te same zadania, ale ma kształt krążka,
  • zamek.

Uszczelka

zmniejsza hałas przy zamykaniu drzwi i podnosi ich izolacyjność.

Ze względu na sposób otwierania drzwi można podzielić na

  • rozwieralne - najpopularniejsze, otwierane w jedną stronę lub po zamocowaniu specjalnych zawiasów w obie strony (wahadłowe),
  • przesuwne - otwierają się przez przesunięcie skrzydła w bok, nie wymagają montowania ościeżnicy, przesuwają się na rolkach po specjalnej prowadnicy, stosowane są tam, gdzie nie ma zbyt dużo miejsca na otwarcie drzwi rozwieralnych.
Drzwi przesuwne mogą być: - naścienne - prowadnica zamontowana jest nad drzwiami lub w suficie, - chowane w ścianie - stosuje się specjalną kasetę wbudowaną w ścianę. - składane - skrzydło wykonane jest z kilku części połączonych zawiasami, przy otwieraniu skrzydło porusza się po specjalnej prowadnicy zamontowanej w górnej części (jeżeli drzwi są ciężkie stosuje się wtedy prowadnicę także na dole). W przeciwieństwie do drzwi przesuwnych nie wymagają pozostawienia miejsca na ścianie. Stosuje się je przede wszystkim w garderobach, spiżarniach, schowkach, wnękach, - harmonijkowe - jest to odmiana drzwi składanych, różnica polega na tym, że elementy składowe skrzydła są wąskie, w trakcie otwierania składają się w "harmonijkę" w jednym z końców drzwi.

Ze względu na kierunek otwierania skrzydeł drzwi dzielą się na

  • lewe - patrząc od strony, z której są zamontowane w ościeżnicy zawiasy znajdują się po lewej stronie i otwiera się drzwi lewą ręką do siebie,
  • prawe - patrząc od strony, z której są zamontowane w ościeżnicy zawiasy znajdują się po prawej stronie i otwiera się drzwi prawą ręką do siebie.


W zależności od funkcji pełnionej w budynku drzwi można podzielić na

Drzwi wewnętrzne

Wykonywane są zazwyczaj z ramy drewnianej z wypełnieniem (materiał stabilizujący, tzw. plaster miodu), oklejanej obustronnie płytą wytłaczaną MDF. Jest to rodzaj specjalnie zmielonego i sprasowanego drewna, z dodatkiem żywic i klejów. Z niego właśnie najczęściej wykonuje się zewnętrzną okładzinę drzwi w postaci tłoczonej płyciny osadzonej na konstrukcji drewnianej. Drzwi takie są lekkie, bardzo estetyczne i trwałe. Mogą być pełne, przeszklone do połowy lub też przeszklone do dołu. Produkowane są zazwyczaj w czterech rozmiarach: "60", "70", "80" i "90" cm. Można nabyć modele jedno- lub dwuskrzydłowe. Wykanczane są zazwyczaj na półmatowo lakierami akrylowymi w kilku podstawowych kolorach. Wszystkie drzwi wyposażone są we wkładki, natomiast szyld i klamkę klient musi dokupić indywidualnie. Drzwi można kupić jako samo skrzydło lub też w komplecie z futryną.

Przy wyborze drzwi wewnętrznych powinno się zwrócić uwagę na

  • sposób zamontowania skrzydeł drzwiowych w ościeżnicy - po której stronie są zawiasy - czy drzwi mają być prawe czy lewe.
  • przeszklenie - należy zastanowić się, czy drzwi mają być pełne czy też z szybami, jest to w dużej mierze uwarunkowane funkcją pomieszczenia, do którego kupujemy drzwi - w łazience i w toalecie małe przeszklenie pozwala stwierdzić po zapalonym świetle, czy pomieszczenie jest obecnie zajmowane. Poza tym przeszklenia w drzwiach pomagają np. doświetlić ciemne korytarze. Można wybrać szyby ze szkła matowego lub ornamentowego, barwione, dzielone szprosami, można wstawiać również witraże.
  • kierunek, w którym mają otwierać się w pomieszczeniu drzwi - w łazienkach, toaletach i kotłowniach powinny otwierać się na zewnątrz.
  • dobrą izolacyjność akustyczną.
  • wybór koloru drzwi - drzwi z naturalnego drewna są zazwyczaj obustronnie polakierowane lub pokryte lakierobejcą. Drzwi z płyt drewnopochodnych najczęściej pokrywa się laminatem imitującym drewno, mogą być również malowane na dowolny kolor.
  • dokładny pomiar otworu drzwiowego - wykonuje się go w momencie, gdy jest już gotowa posadzka w pomieszczeniu. Wysokość otworu mierzy się przy obu jego krawędziach (lewej i prawej), szerokość na górze i na dole. Przyjmuje się z wykonanych dwóch pomiarów ten mniejszy, należy również zmierzyć grubość ściany. Jeżeli kupuje się tylko skrzydło drzwiowe, to wystarczy zmierzyć szerokość między wgłębieniami ościeżnicy - w najwęższym miejscu.
  • to, że drzwi do pomieszczen, w których na stałe będą przebywać ludzie oraz do kuchni, łazienki i WC muszą mieć szerokość w świetle przynajmniej 80 cm i nie mogą mieć progów, a drzwi do łazienki i WC muszą otwierać się na zewnątrz pomieszczenia i posiadać otwory umożliwiające wentylację - o przekroju minimum 0,022 m2.


Drzwi zewnętrzne


Drzwi zewnętrzne wykonywane są najczęściej z blachy stalowej lub aluminiowej osadzonej na drewnianym ramiaku i aluminiowym progu. Ich wypełnienie stanowi zazwyczaj styropian lub pianka poliuretanowa. Wyposażone są w różne wersje zamków patentowych lub też pojedynczy zamek listwowy, który w kilku punktach rygluje drzwi do futryny. Można nabyć również drzwi zewnętrzne, których zewnętrzną powłokę stanowi wytłoczka z włókna szklanego, a wypełnienie pianka izolacyjna. Ten rodzaj wykonczenia gwarantuje nie tylko bardzo dużą wytrzymałość mechaniczną, ale również odporność na działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych, bez konieczności okresowej konserwacji powierzchni. W droższych modelach drzwi z włókna szklanego, faktura zewnętrzna jest niemal identyczna z fakturą naturalnego drewna. Drzwi zewnętrzne wykonane mogą być również z litego dębu klejonego warstwowo, ocieplanego na przewężeniach pianką uszczelniającą. Wyposażone są również w zamek listwowy i dwie wkładki patentowe.

Przy wyborze drzwi zewnętrznych powinno się zwrócić uwagę na

  • współczynnik przenikania ciepła U, który powinien być nie mniejszy niż 2 W/m2K,
  • czy drzwi posiadają uszczelki na obwodzie,
  • czy posiadają gwarancję i czy producent udziela jej również przy samodzielnym montażu.

Drzwi antywłamaniowe

Dobre drzwi antywłamaniowe stanowią najczęściej komplet w skład, którego wchodzą: skrzydło drzwi, zamek z wkładką oraz odpowiednia futryna. Wykonane są z dwóch płyt drewnianych (sosna, meranti, dąb) lub płyt HDP, wypełnionych wewnątrz płytą stalową (grubość 1,5 mm). Izolację cieplną i akustyczną stanowi wypełnienie z pianki poliuretanowej lub wełny mineralnej. Posiadają wielopunktowe okucia antywłamaniowe oraz szyby antywłamaniowe o podwyższonej dźwiękochłonności.

Przy wyborze drzwi antywłamaniowych należy pamiętać:

  • że nie powinny opierać się dłużej niż 30 minut, aby przy okazji nie utrudniać wejścia do domu ekipom ratowniczym, na wypadek zdarzen losowych.

W naszej ofercie: